Home Links Bildergalerie Neu VideosAnfragenNewsletter jetzt anmelden

Dii Mutta maaine

Itztan beschte tooud.
Hoscht long gelaabt. Bold fömmenochtzig Jooa beschte wuuan. Schund.
Oba trodsdaan hättscht auch noch a bliite langa gediiaft laabn. Wann’s gong wär noch mir.
Oouch, wann De zuladschd nischt meeh hoscht gewoßt. Doos schtemmt je oouch nech a soou: Du hoscht nech nischt meeh gewoßt. Zuladschd, beschde gewaaßt eeinfoch a beßche vogaßlich. And a soou hoschde gelaabt doomols, wii dii Mutter Deine es gewaaßt geschtoabn, oda noch amooul zwanzig Jooa friiha, wii De emm Kriig bescht kumm noch Daaitschland.
Oongehoobn met Daina Vogaßlichkeit hot dooß, wii da Votta ess gewaaßt geschtoabn.
Dou hoscht nech gekinnt haailn. Draainfuffzig Jooa long woada Iia gewaaßt mettanonda vohaairotet, and dann schtiabt da Da and Du konnscht nech haailn. Vozweiflt woaschte; hoschds bold nech ausgeholtn, wii De’n Votta hoscht gemußt saahn in da Leichnholle. Doou hoo-ich Dich gemußt wegschiibn, emm Rollschtuhl. Oba gehaailt hoscht nech. Nischt ess da rausgelooufn zu’n Oougn.
Beeiß wooan se gewaaßt zu Da, votriibn hoon se Dich and Aaich von dareeiman. Mett nischt als woosa hood gehott offm Laaib; mett nischt als woosa hood gekinnt trogn, mett nischt sonscht hooda gemußt geeihn fooat von dareeiman. Waail sonscht da Russ kimmt, hotts geheeißn. No, dea ess je dann ouch komm, nochdaam zuvooa baai nem wooa gewaaßt da Daaitsche.
„No, woos hoon dann mia gewoßt von Politik?“ hoschte fooatn gefreegt, „Uns wooa doos doch ollst a soou woos von Wuuascht! Oba off de Obrigkaait muschte heean!“ hoschte gesoogt.
Oba, weeischt, daan Obrigkaaitn wooada Iia a souwos von Wuuascht. Nech dii hoon sich geschloogn and bekriigt, Aaich hoon se vooagescheckt! Fooatn and fooatn nonnt off Aaiare Koschtn. Dii saain kumm and hoon sich genumm, woos Aaich geheeat hot: von dii Falda dii Eeante vooa dii Soldootn and dii Vichcha oouch. Dii Manna saain gezougn wuuan and dii Fraun... Du hoscht Da salba Drackck enns Gesicht getooun, damett an setta Soldoot nech iiba Dich kimmt.
Domols hoschd Du nech gewoßt, ob De’n moagign Toog noch wescht dalaabn. Du hoscht gekampft emms Iibalaabn, Du hoscht schweea geschafft Daain Labtog long. And domols beschte gewaaßt froou, wann De gekriigt hoscht offn ‘n Ooubnd a Schtecklche Broout. Ollst foatn nonnt fooas Iibalaabn.
Doos ollst hot Dich lossn wean a soou hooat. And in der Zeit, a soou dankich iich, in der Zeit hoon Se Dia ausgetriibn ‘s haailn. Ich hoo Dich nech gesaahn haailn. Nech eein eeinzigs Mooul. Nech, wii da Votta es gewaaßt geschtoabn and oouch sonscht nech. Ich hoo Dich nii-nech gesaahn haailn.
Oba doos gonze Wossa, wanns nech hott gekinnt rauslooufn zu’n Oougn, doos gonze Wossa hot je a wuu gemußt hin. And a soou esses Diia en Daaine Fißß gelooufn dosses Dich hott gemocht kronk. Deckcke, deckcke Fißß hoschte gehott; woaschd a soou je oouch schund schtabil.
Wii da Votta wooa gewaaßt geschtoabn, a holbs Jooa droff, beschte komm enns Kronknhaus mett Daaine deckcke, deckcke Fißß. ‘S easchte mooul enn Daaim Laabn. Oouch nech mett uns zwann wooaschte gewaaßt emm Kronknhaus. Dareeim hoschte uns zwue zuua Walt gebrocht.
And wii De bescht gewaaßt em Kronknhaus, doos eeine Mool, dou hobas gemeeakt, wii De bescht wuuan vogaßlich and wii De hoscht nischt meeh gewoßt, woos gewaaßt wooa haait.
And eeinmoul, wii ich Dich doou hoo besucht, doou hoscht Dich gelegt enns Batt, am Nooumittog emm draaie. Off dii Saaite hoscht Dich gelegt, hoscht Dich fooatn off dii Saaite gelegt, and hoschd geguckt off Daain Schronk, wuu dren saain gewaaßt Daaine Kleeida and Daaine Wäsch. „Doos ess maain Schronk.“, hoschte gesoogt, „Daan, wann ich saa, weeiß ich: hiie saai ich dareim. Oba woos ess eeigantlich“, hoscht dann gefreegt, „wann ich mooagn offwoch and daan Schronk nech mee dakann? Wuuher weeiß ich dann, doßß ich hiie saai dareeim?“
Zuladschd gesaan laabnd hoo-ich Dich baai da Beerdigung von Daaina Schwaschta, da Tante Suuse. Aus da Kiiach hoo-ich Dich rausgeschoobn anns Groob von da Suuse. Da Twooara hott noch gesoogt a woos, and dann ess komm da Chooa and hott gesonng: „Von guten Mächten treu und still umgeben, / behütet und getröstet wunderbar, / so will ich diese Tage mit euch leben / und mit euch gehen in ein neues Jahr.“ Draai Stroofn hoon se gesonng von daam Lied vom Bonhoefer. And wii se baai da zwaaitn wooan gewaaßt, hoscht Duu gemocht, wos De nonnt hoscht mochn gekinnt, waail De wieder gewaaßt gewuuan woascht a Kennd: Mettgesong hoscht. And dii drette Stroofe gonnz: „Und reichst du uns den schweren Kelch, den bittern / des Leids, gefüllt bis an den höchsten Rand / so nehmen wir ihn dankbar ohne Zittern / aus deiner guten und geliebten Hand.“
Dii Mutta maaine, dii gruuße Frau, dii hett nech mettgesonng, nech, wann da Chooa a soou scheein senngt. Nonnt ‘s Kennd, nonnt ‘s Kennd konn mettsenng mettem Chooa and deeaf mettsenng mettem Chooa.
And dann, wii’s Zaait gewuuan wooa fooa mich zu geein, hoscht zu ma gesogt: „Dank oouch a mooul an mich.“
Als ob ich nech wollt dankn oon Dich? Vill, vill hoo-ich gedoocht an Dich, oouch wann ich nech woa baai Da. Hoscht doos nech gewoßt? Zu saltn, vill zu saltn hoo-ichs Da gesoogt. Doos ess wooa. Oba gewoßt hoschds doch, doßß ich oon Dich dank?
Weeischt. ‘S ess meeakwiiadig. Du fehlschd ma oba trodsdaan bescht iagndawii fooatn baai ma. Du vozellschd ma nischd meeh oba ich reeid met Da and weeiß, Du heeascht ma zu and dann heea ich,wii De a woos seegschd. Du beschd baai ma, oouch wann De nech meeh hiie beschd. Du lescht mich nech alleein, ouch itztan nech.
‘S wooa scheein met Da. And ‘s ess scheein met Da. ‘S ess holt itztan gonz ondaschd.
Ich donk Da voa ollst.


Meine Mutter

Jetzt bist Du tot.
Du hast lange leben dürfen. Fast 85 Jahre alt bist Du geworden. Zugegeben.
Aber trotzdem hättest Du auch noch ein bißchen länger leben dürfen. Wenn ich es mir hätte aussuchen dürfen.
Obwohl Du zuletzt nichts mehr gewußt hast. Naja, aber das stimmt ja so auch nicht: Du hast ja nicht nichts mehr gewußt. Zuletzt warst Du einfach ein bißchen vergeßlich. Und so hast Du in der Zeit gelebt, als Deine Mutter gestorben gewesen war, oder noch mal 20 Jahre früher, als Du im Krieg nach Deutschland gekommen bist.
Mit Deiner Vergeßlichlichkeit hat das damals angefangen, alsVater gestorben war.
Damals konntest Du nicht weinen. 53 Jahre lang wart Ihr verheiratet, dann stirbt er und Du kannst nicht weinen. Verzweifelt warst Du, Du konntest es nicht aushalten, als Du Vater in der Leichenhalle sehen mußtest. Ich habe Dich im Rollstuhl wegschieben müssen, aber geweint hast Du nicht. Keine Träne ist Dir aus den Augen herausgelaufen.
Sie waren böse zu Dir. Sie haben Dich und Euch von zu Hause vertrieben. Mit nichts, als dem, was Ihr auf dem Körper hattet, mit nichts, als dem was Ihr tragen konntet, mit nichts sonst mußtet Ihr von zu Hause fort. „Weil der Russe kommt!“ wurde behauptet. Nun, der ist ja dann auch gekommen, nachdem zuerst bei ihm gewesen war: der Deutsche.
„Ach, was wußten denn wir von Politik?“ hast Du immer gefragt, „Das war uns doch alles Wurscht! Aber auf die Obrigkeit mußt Du hören!“ hast Du gesagt.
Aber, weißt Du, diesen Obrigkeiten wart Ihr sowas von Wurscht! Nicht die haben sich geschlagen und bekriegt, Euch haben sie vorgeschickt! Immer alles nur auf Euere Kosten. Die haben sich erdreistet zu nehmen, was Euch gehört hat: Von den Feldern die Ernte für die Soldaten und die (Nutz-)Tiere auch. Die Männer wurden gezogen und die Frauen... Du hast Dir selber Dreck im Gesicht verschmiert, damit Dich so ein Soldat nicht vergewaltigt.
Damals hast Du nicht gewußt, ob Du den morgigen Tag noch erleben wirst, Du hast gekämpft ums Überleben, Du hast Dein Leben lang schwer geschuftet. Und damals bist Du froh gewesen, wenn Du am Abend ein Stück Brot bekommen hast. Alles immer nur, um zu überleben.
Das alles hat Dich so hart werden lassen. Und damals, so denke ich mir das, damals haben sie Dir das Weinen ausgetrieben. Ich habe Dich nicht weinen sehen, nicht ein einziges Mal. Nicht, als Vater gestorben war und auch sonst nicht. Ich habe Dich niemalsnie (Anm. eine Verstärkung im Sinne des englischen ‘never ever’) weinen sehen.
Aber dieses ganze Wasser, das da nicht aus den Augen rauslaufen durfte, dieses ganze Wasser mußt ja irgendwo hin. Und so ist esDir in Deine Beine gelaufen und hat Dich krank gemacht. Dicke, dicke Beine hast Du gehabt; Du warst ja sowieso schon gut gebaut.
Nachdem Vater ein halbes Jahr tot war, bist Du mit Deinen dicken, dicken Beinen ins Krankenhaus gekommen, übrigens das erste Mal in Deinem Leben. Auch, als Du mit uns beiden schwanger warst, bist Du nicht ins Krankenhaus gegangen. Zu Hause hast Du uns beide zur Welt gebracht.
Und als Du dieses eine Mal im Krankenhaus gelegen bist, da ist es uns aufgefallen, wie vergeßlich Du warst und daß Du von dem, was sich im Heute ereignet hatte, nichts mehr hast.
Und einmal, als ich Dich im Krankenhaus besucht habe, da hast Du Dich am Nachmittag um 3 ins Bett gelegt. Auf die Seite hast Du Dich gelegt, Du hast Dich immer auf die Seite gelegt, und hast auf den Schrank geschaut, in dem Deine Kleider und Deine Wäsche lagen. „Das ist mein Schrank.“, hast Du gesagt, „Wenn ich den sehe, dann weiß ich: Hier bin ich zu Hause. Aber was ist eigentlich,“ hast Du dann gefragt, „wenn ich morgen aufwache und diesen Schrank nicht mehr erkenne? Woher weiß ich dann, daß ich hier zu Haus bin?“
Zuletzt lebend gesehen habe ich Dich auf der Beerdigung von Deiner Schwester, der Tante Susi. Aus der Kirche habe ich Dich ans Grab von Tante Susi geschoben. Der Pfarrer hat noch etwas gesagt und dann hat der Chor gesungen: „Von guten Mächten treu und still umgeben, / behütet und getröstet wunderbar, / so will ich diese Tage mit euch leben / und mit euch gehen in ein neues Jahr.“ Drei Strophen von diesem Lied von Bonhöfer hat der Chor geungen. Und bei der zweiten Strophe hast Du getan, was Du nur tun konntest, weil Du wieder ein Kind geworden warst (Anm. ‘gewaaßt gewuuan woascht’ = ‘gewesen geworden warst’): Du hast mitgesungen. Und die dritte Strophe ganz: „Und reichst du uns den schweren Kelch, den bittern / des Leids, gefüllt bis an den höchsten Rand / so nehmen wir ihn dankbar ohne Zittern / aus deiner guten und geliebten Hand.“
Meine Mutter, diese große Frau, die hätte nicht mitgesungen, nicht, wenn der Chor so schön singt. Nur das Kind, nur das Kind kann und darf mit dem Chor mitsingen.
Und als ich dann gehen mußte, hast Du zu mir gesagt: „Denk’ auch mal an mich!“
Als ob ich nicht an Dich denken würde? Oft, oft habe ich an Dich gedacht, auch wenn ich nicht bei Dir war. Hast Du das nicht gewußt (gespürt)? Zu selten, viel zu selten habe ich es Dir erzählt. Das ist wahr. Aber gewußt (gespürt) hast Du es doch,daß ich an Dich denke?
Weißt Du, es ist merkwürdig. Du fehlst mir, aber trotzdem bist Du irgendwie immer bei mir. Du erzählst mir nichts mehr, aber ich spreche mit Dir, und ich weiß, Du hörst mir zu und dann höre ich sogar, wie Du mir etwas sagst. Du bist bei mir, auch wenn Du nicht mehr hier bist. Du läßt mich nicht allein,selbst jetzt nicht.
Es war schön mit Dir. Und es ist schön mit Dir. Es ist jetzt aber ganz anders.
Ich danke Dir für alles.

 

[top] [home]

Rechtliche Bestimmungen: Die Inhalte von www.late-night-lesen.de wurden mit der höchstmöglichen Sorgfalt recherchiert und zusammengestellt. Eine Haftung für fehlerhafte bzw. unrichtige Informationen wird ausgeschlossen. Die Inhalte der Seiten (auch Fotos, Filme und Grafiken) sind urheberrechtlich geschützt. Alle Rechte, auch Übersetzungen, vorbehalten. Eine Verwendung der Inhalte, insbesondere auf anderen Web-Sites bedarf der vorherigen schriftlichen Genehmigung des jeweiligen Autors. Alle verwendeten Markennamen und Warenzeichen sind geschütztes Eigentum ihrer Inhaber.

Die Internet-Seiten von late-night-lesen.de enthalten Links zu anderen Seiten im World Wide Web. late-night-lesen.de ist nicht verantwortlich für die Datenschutzbestimmungen oder den Inhalt dieser Internet-Seiten.

Verantwortlich für den Inhalt der Internetseite www.late-night-lesen.de:
Hendrik Schneller - Wolferoderstraße 13 - 35260 Stadtallendorf - Telefon 06428/2839